Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
Sorong 1961-1962 Louis van Diessen
Herinneringen aan mijn diensttijd bij de Alpha-compagnie op Sorong.
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


2022



Mijn Profiel

louisvanDiessen
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Zelfbeschikkingsrecht
18 juni 2022 08:12

; Een nieuwe lente
11 juni 2022 11:39


Tempo doeloe voorbij
22 februari 2022 09:56

Er is nog niets veranderd sind...
11 oktober 2021 11:03




Fotoboeken


Begrafenis van Victor Pouw en Leo Phijl 17-06-1962 (25)
_
Foto,s van Wim Nieuwenhuijs (6)
_

Reunie 1e Peloton A cie 2012 in Dalfsen en Jaarlijkse reunie in ,t Harde (41)
_
enkele fotos van Roosendaal 2010 (25)
_

dat waren wij (163)
_
Sorong Merauke Biak Manokwari Ifar enz (73)
_



Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten

Ab Kinder
12 december 2021 17:24
_
Slmt malam Tuan Diessen, Ik heb zitten genieten van uw verhalen die zich afspeelde in Sorong. Vooral de verhalen waarin de Papuase politie naar voren kwam.In het bijzonder over de hoofdagent Carli en een familie lid van Nasoetion. Deze verhaal werd thuis door mijn vader verteld.Hij was 1 van de Papuase politieagenten uit Sorong.Ik ben met mijn ouders naar Nederland gekomen op 4 jarige leeftijd.Zaten met 4 gezinnen tussen de militairen die terugkeerden.Vlucht ging via Biak/Alska/Schiphol.Op 23/10-1962 kwamen hier aan.

Arie van Den Dool voorm. sld 1 NAPO Veldpost 6 Inf Bat Sorong Remu
14 juli 2021 11:05
_
Louis, ik ben het van harte eens met je recentelijke uitingen in de pers. Nu we er nog zijn, is het hoogste tijd dat we het van de daken schreeuwen: De Nederlandse regering heeft in 1962 willens en wetens de papua-bevolking voor de gek gehouden en uitgeleverd aan Indonesië, aan een voor hen vreemd volk, dat nu al vijftig jaar de allochtone bevolking onderdrukt. Wij, Nieuw-Guinea veteranen, schamen ons nog altijd diep voor deze tragedie, omdat de papua-bevolking vertrouwen had in de Nederlandse bevolking waar het ging om ontwikkeling van de mensen, van het land en uitzicht op zelfbestuur. Inmiddels is het overwegend christelijke papuavolk (geschat 700.000 zielen) een minderheid in eigen land en is de overheersing van bijna 2 miljoen Indonesische moslim migranten een feit. Indonesië onderdrukt de bevolking al bijna 60 jaar, met als gevolg tienduizenden doden en put het land uit door ongebreidelde exploitatie van mijnbouw en hout-kap. De autochtone bevolking heeft geen zeggenschap over het eigen gebied. Waarom schaamt Nederland (als staat) zich niet? Waarom doet de Nederlandse regering al een halve eeuw niets voor de papua-bevolking? Waarom beschouwt Nederland het onderdrukkende regime en daarmee de staat Indonesië als een bevriende natie? Antwoorden blijven uit. De politici kennen de feiten niet, of hebben geen geweten. Onze koning bood in 2020 zelfs excuses aan voor ons handelen in onze voormalige kolonie. Van de republiek Indonesië wordt geen verantwoording gevraagd. Wanneer biedt onze koning en onze regering excuses aan, aan de Papua natie? Mijn email: arie.vandendoo l@ziggo.nl

Roderick
20 mei 2019 21:24
_
Correctie: het moet zijn ARNHEMSE PLEIN 3, AMERSFOORT. (dus niet "Amersfoortse Plein")




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door douwe om 20:31
_
Douwe Online

Door sammie49 om 20:31
_
Sammie49 Online

Door Ofsen om 20:29
_
Ofsen Online

Door martinrini om 20:27
_
Martinrini Online

Door Geertje63 om 20:27
_
Geertje63 Online

Door redone om 20:27
_
Redone Online

Door Pien2022 om 20:27
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Ofsen om 20:25
_
Nieuwe Reactie geplaatst





_

Andere artikelen



ONS PELOTON IN ACTIE DEEL 2 B


door ons gevangen ploppers

Ons peloton heeft zich als echte militairen onderscheiden in het oerwoud van Nederlands Nieuw Guinea. Het is nog extra te prijzen omdat we allemaal jongelingen van ronde 20 jaar waren en dienstplichtig, Echter onze leiding heeft ons nooit gewaardeerd en blijkbaar was er bij ons, uitgezonderd de gewonden, niemand die in aanmerking kwam voor een onderscheiding. Alleen de luitenant kreeg als niet gewonde een onderscheiding, wat zorgde voor onbegrip bij de manschappen omdat wij de luitenant meegemaakt hebben bij acties.


Vervolg van deel 1 A

Sergeant Hagemijer en Soldaat1 Jaap Bood werden terug naar Sorong gebracht en de plaats van Hagemijer werd ingenomen door de oudste in rang zijnde groepssergeant, die op zijn beurt weer vervangen werd door zijn plaatsvervangend groepscommandant de korporaal.

Op een dag werden we bij de mariniers gevoegd om samen actie te voeren omdat er een grote groep parachutisten gesignaleerd was en er behoefte was aan een sterke aanvalseenheid.

De ploppers hadden zich verscholen in een vallei maar wij zagen de rook van hun vuurtjes, het was dus vrij gemakkelijk om ze te traceren. Wij lagen linksboven op de tjot en de mariniers rechts en we keken dus boven op de bomen in de vallei.

De commandant Majoor Romijn had besloten om luchtsteun aan te vragen, waarom mag Joost weten want wij deden het altijd zelf wel met behulp van de Papoea,s.

De politiecommandant rade dit bombardement ten sterkste af wegens de moeilijke zo niet onmogelijke richtingsbepaling, maar majoor Romijn dreef toch zijn zin door en gaf zijn kapitein de opdracht om de coördinaten door te geven aan de MLD.

De Neptune van de MLD kwam aanvliegen en op dat moment gaf de marinierskapitein aan Piet van de Berg de opdracht om een rookgranaat af te schieten, waarom was voor iedereen onduidelijk want de Neptune richtte prompt zijn raketten op onze stellingen.

Later werd het een vergissing van de MLD genoemd maar het was wel degelijk kapitein die der rookgranaat liet afschieten en de verkeerde coördinaten doorgegeven had.

Het zal voor een deel wel aan de onervarenheid gelegen hebben van de kapitein maar ook de majoor treft blaam omdat hij niet naar de adviezen van de inlandse politie luisterde.

Het is afgedaan als een akkefietje maar het had erg slecht af kunnen lopen.

De fout lag duidelijk bij die kapitein van de mariniers,en deze heeft zich nooit hoeven verantwoorden voor deze miskleun. Onbegrijpelijk. Dit hoorde niet in de doofpot thuis.laat dat duidelijk zijn.

Het was aan de tegenwoordigheid van geest van onze telegrafist Rinus Oosterveer te danken dat er geen ernstige slachtoffers vielen.

Hij maakte vliegensvlug contact met de Neptune waardoor het vuren stopgezet kon worden. Slechts 1 gewonde marinier en helaas 2 Papoea's.

En werkelijk waar, die kapitein der mariniers stond maar te roepen,we gaan dood , we gaan allemaal dood, mensen dit is de echte waarheid, dit zijn geen leugens, wij van het eerste peloton der KL hebben dit meegemaakt en verschillenden van ons herinneren zich dit als de dag van gisteren.

Ik ken de naam van die kapitein maar ik ga hem hier niet noemen, alleen zijn toet zie ik nog steeds voor me.

de paras in de vallei zijn later toch nog verslagen en door ons opgeruimd en de rust keerde weer terug in deze omgeving.

Ook het Papoea vrijwilligerskorps hield goed huis onder de ploppers en gingen er niet zo zachtzinnig mee om. Gevangenen maakten ze maar zelden,bij hun was het motto eerst schieten voor we beschoten worden.

Het ging bij ons ook wel eens mis. We lagen snachts in een bivak omdat we nogal ver van onze basis af waren. een van onze brenschutters Jan van de Baard, lag samen met zijn helper op wacht. Jan meende iets te horen lopen en aarzelde geen moment, hij schoot een heel magazijn leeg op de vermeende ploppers.

Wij allemaal uit de tampatjes natuurlijk met de wapens gereed maar er bleken geen ploppers te zijn. Jan had waarschijnlijk een of ander beest gehoord dat aan het eten was. Toch goed om alert te zijn .

Dat bleek een andere keer toen een aantal ploppers doodgemoedereerd over het pad kwamen lopen waar wij op wacht lagen bij ons bivak. We konden ze vrij eenvoudig gevangen nemen door ze te verrassen, ze riepen zelfs al ampun ,ampun (genade) toen we ze aanvielen.

Soms gingen we op het geluid af, meestal op aanwijzingen van de inwoners. Op een gegeven moment hoorden we een monotoon geklop. Het bleken ploppers te zijn die hongerig als ze waren,een sagopalm gekapt hadden en nu de sago eruit aan het kloppen waren.

De mariniers gingen met ons mee en waren wat onwennig in hun bewegingen, het was lastig om bij de sagokloppers te komen omdat die palmen meestal in een waterrijk gebied groeien.

We losten een salvo een dat deed wonderen, de ploppers stopten direct met kloppen en gaven zich over. Ik stond naast een marinier te schieten en werkelijk waar,die jongen was zo angstig dat hij een paar stappen achteruit ging zodat hij niet kon schieten omdat wij dan in zijn schootsveld stonden.

Ik heb hier nooit iets van gezegd, dat moeten de mariniers zelf maar oplossen, maar kom nooit meer bij mij zeggen dat de mariniers zo heldhaftig zijn, niet allemaal in ieder geval.

Later tijdens gesprekken met de ploppers bleken ze zo gehersenspoeld dat ze dachten dat wij geen gevangenen maakte en alleen dode paras wilden.

Een van onze Indische jongens,Bart Beverlo,kwam nog een schoolgenoot van hem uit Bandoeng tegen.

Zo langzamerhand kregen we nog veel ploppers te pakken, en het was een stuk makkelijker omdat ze steeds meer gebrek aan eten kregen. Dikwijls gaven ze zich uit zichzelf over.

De Papoeas waren ook fel in het opsporen van die lui omdat de ploppers bij regelmaat de kebons van de inlanders kwamen leegroven. Papaja's, pisangs, djerouk, kladi ,en ananas verdwenen als sneeuw voor de zon, dus konden we rekenen op meldingen van de Papoea's waar nog paras zaten.

Nog een paar keer hadden we een vuurgevecht waarbij dode en gewonde ploppers vielen maar aan onze kant geen schrammetje.

Vervolg in het slot van ons peloton in actie deel 2



mortiertje


de steiger van Teminaboean


palmen




Geplaatst op 06 augustus 2010 15:15 en 2808 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Reoctis  
02 dec 2010 13:57

Ieder heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen waarheid.


Jerry - 2006
Naam: Jerry Vogelsang

Woonplaats :
Taringa Australia

e-mailadres : janejer@aapt.net.au



Marinier Jerry V - 1962


Uit mijn Nieuw Guinea-dagboek

Op 19 Mei 1962 Teminaboean

Heel vroeg in de morgen rond een uur of 05.00 waren er Indonesische Para's afgesprongen uit een Hercules transportvliegtuig in de buurt van Kampong Wersar in Teminaboean.
De plaatselijke KL Detachement kon dit niet alleen aan !
Zij zullen weerstand moeten bieden totdat het Verpel 213 met Mariniers hun konden suporten.

Zondag 20 Mei 1962 Gag

Vandaag is het de laatste dag op het eiland Gag, 21 Mijl van Kabe vandaan (indonesia).
Het bericht kwam binnen, we gaan niet naar Waigeo, een eiland dat niet behoort tot indonesia, maar we stomen door naar Sorong, de Vogelkop.

Er was geen verdediging genoeg, Verpel 211 en Verpel 212 zijn naar de zuidkust en Verpel 213 die op het eiland Gag vlak voor Indonesia lag diende als Reservisten die elk moment weer een ander positie en object opgedragen konden krijgen.
Zodoende afbreken en met spoed naar Sorong.

Het regende die dag verschrikkelijk, het Mortier van 60 m./m en granaten moeten bergen , de granaten onklaar moeten maken voor vervoer naar de klep en dat allemaal in de stromende regen wat niet goed is voor de loop, schokbuizen, afvuurpatronen en afvuurzakjes, met inzet toch gelukt. Dezelfde dag nog de wacht gehad van 21u - 23 uur.

Woensdag 23 Mei 1962 Teminaboean

Eindelijk voeren we de rivier op, ik dacht dat het de Klamono Rivier heette, met de klep en een woelige zee, was het niet om uit te houden, een klep is een landingsvaartuig waar alles op kan geladen worden Trucks goederen c.q. manschappen met alles er op en er aan, het heeft een platte bodem.

Het was zover we waren in actie gebied en je kon het horen, door de Mangrove Bossen en de loempoer.
We waren gereed in onze Zodiacs, wapens munitie alles was OK, wachten op het sein van "wegwezen".
Met snelle vaart in onze Zodiac-buitenboord motors voeren we door de kleine Mangrove kanaaltjes in naar Wersar waar hevig werd geschoten, we landen waar we konden landen want het was niet makkelijk met al die wortels van de Mangrove bossen.

Het vuurgevecht was zodanig dat vanuit hogere hand werd besloten de Neptunes in te schakelen om het zaakje te bombarderen, zo gezegd zo gedaan en alles werd door gegeven aan de MLD.via de radio.

Inmiddels hadden de KL'rs, buiten gewone geweldige vechters !!!!, terrein gewonnen en de Para's wat terug gedrongen, maar het was niet goed genoeg.
We kwamen ook in vuurgevecht en ik kon mijn vingers wel afbijten , ik had geen goed vlak stuk plek om mijn Mortier desnoods met "losseloop" te kunnen afvuren, ik vloekte hemel en aarde bij elkaar.

In zulke toestanden wordt men heel raar en er ging ook iets heel vreemds door je heen.

Intussen hoorden we in de verte het geronk van onze wel bekende Neptunes die ons altijd weer bij stonden, voor de Piloten was het een kunstwerk om te zien waar we zaten.
Alles wat je van boven zag waren de toppen van de Mangrove Bossen en de zij-armen van de Rivier.

Er werden Rook granaten afgevuurd, groen waar wij zaten en een rode waar de Bommen gelost moesten worden....
De eerste ronde voor de twee Neptunes voor Coördinatie, de tweede ronde, de finale en "Go" de bommen werden losgelaten ....en ....verdomme ...verkeerd de bommen vielen tussen ons in.

Ik dacht bij me zelf "Dit moet wel het einde zijn " het kon niet anders.
Ik voelde het bloed uit mijn hoofd gaan en dacht dat ik afging......maar gelukkig niet juist.
Je zag alles de lucht ingaan wat je maar je eigen kon bedenken en niet te vergeten de luchtdruk.

Gelukkig was de radio-man in de buurt en de marinier door de radio schreeuwen, " staak het vuren ...staakt het vuren !!!!"




De Neptunes dropen af en we hoorden de Para's naar ons schreeuwen en lachen...........
de klootzakken!!!

We hadden 3 gewonden tussen ons, hoe ernstig weet ik niet, je was zelf verdoofd en geschokt over wat er allemaal gepasseerd was, je voelde je niet goed worden en je was misslijk van alles.

Er waren volgens zeggen ongeveer 100 Para's op dat moment, later, veel later, kwamen we tijdens onze patrouilles hen tegen tijdens acties in verschillende omgevingen.
Vooral Manelek dat was om nooit en never te vergeten, dan in Wara, Beriat, Sehen en nog meer.

De groep Para's hadden zich gesplitst in verschillende groepen.

Er zouden eigenlijk meer Mariniers die daar hebben gevochten hun verhaal moeten doen, er is daar veel gebeurd.

Ik had mijn dagboek bijgehouden en schreef alles op als het maar even kon, want soms had je daar de gelegenheid niet voor.
Het was zenuwslopend met heel weinig rust.
Je leefde als een beest, je kon je niet wassen of scheren, ook niet je dagelijks verschonen en in de tropen is dat wel nodig.

Op een dag in een Kampong toen het even rustig was, had ik een broek uit een dode Para's rugzak gehaald en die aangetrokken.
Daarna mijn eigen dungeree gevechtsbroek gewassen in de kali, mijn broek was gewoon stijf van de shit en kon zelf lopen naar de kali zo vuil was mijn broek.

Ik had mijn broek lekker gewassen, ja...... niet met zeep, want hoe zag zeep er uit in de Jungle?
In ieder geval was de broek aan het drogen en met mijn Mortier bij de hand stond ik erbij om een oogje in het zeil te houden.

Achter mij was een hutje op palen en daar achter waren de jongens hun wapens aan het schoonmaken na een vuurgevecht of patrouille.
Ineens hoorde ik achter mij een gevloek en geschreeuw , gekletter van wapens....
Opeens stonden ze voor me met grote ogen naar mij te kijken....
"Verdomme Jerry we dachten dat je een Para was !!!"
"Hoe zoo "antwoordde ik heel droog.
"Van ons uit zagen we onder het Kampong Huisje alleen maar twee kromme poten met gecamoufleerde broekspijpen aan!
"Klootzak we hadden je bijna voor je kloten geschoten wist je dat"
Ach mijn beste maten waren erg boos op me..
(de meeste Para's hadden immers gecamoufleerde uniformen aan )

Toen moesten we allemaal lachen want ze zagen mijn broek te drogen hangen.
Ik moest wel die verdomde broekspijpen eraf snijden met mijn vechtmes, nou wat geeft dat als mijn eigenbroek maar weer te dragen was...toch ?

Dit was één van de zovele ervaringen, er zijn er wel honderden, slechte, zeer slechte, uitputtingen, goede, zoals kameraadschap, de humor en je pismaatje niet te vergeten .... je Bier met Nasi..daar droomden we altijd van....

Midden in, tijdens een patrouille, wanneer we al een uur of 5 uur hadden gestrompeld en alleen misschien 4 of 5 uur hadden afgelegd omdat het terrein zo moeilijk was en onze schouders en benen al moe waren, kwam er een eentje met de heerlijke opmerking...
" Heejjj straks om de hoek effe wat Patat halen bij Ome Kees".......dan kreeg je toch een afknapper.....
Je zag die heerlijk goud gele kleur en de geur van PATAT voor je snufferd... je mompelde dan alleen met een droge tong.. " Houd je kop joh! ".

"Alleen op een eiland" is weer een heel ander ervaring.....

Jerry V.