Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
Sorong 1961-1962 Louis van Diessen
Herinneringen aan mijn diensttijd bij de Alpha-compagnie op Sorong.
_
Home__Weblog__Prikbord__Fotoblog__Foto's__Links__Gastenboek__Vrienden__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


2022



Mijn Profiel

louisvanDiessen
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Zelfbeschikkingsrecht
18 juni 2022 08:12

; Een nieuwe lente
11 juni 2022 11:39


Tempo doeloe voorbij
22 februari 2022 09:56

Er is nog niets veranderd sind...
11 oktober 2021 11:03




Fotoboeken


Van alles wat bloot en gekleed (61)
_
Voor artikel (15)
_

Berglandbewoners (68)
_
Fotos van Theo Verbakel (31)
_

De Asmat stam (73)
_
FOTOS VAN RANSIKI, TEMINABUAN ENZ DE JAREN 50 (135)
_



Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten

Ab Kinder
12 december 2021 17:24
_
Slmt malam Tuan Diessen, Ik heb zitten genieten van uw verhalen die zich afspeelde in Sorong. Vooral de verhalen waarin de Papuase politie naar voren kwam.In het bijzonder over de hoofdagent Carli en een familie lid van Nasoetion. Deze verhaal werd thuis door mijn vader verteld.Hij was 1 van de Papuase politieagenten uit Sorong.Ik ben met mijn ouders naar Nederland gekomen op 4 jarige leeftijd.Zaten met 4 gezinnen tussen de militairen die terugkeerden.Vlucht ging via Biak/Alska/Schiphol.Op 23/10-1962 kwamen hier aan.

Arie van Den Dool voorm. sld 1 NAPO Veldpost 6 Inf Bat Sorong Remu
14 juli 2021 11:05
_
Louis, ik ben het van harte eens met je recentelijke uitingen in de pers. Nu we er nog zijn, is het hoogste tijd dat we het van de daken schreeuwen: De Nederlandse regering heeft in 1962 willens en wetens de papua-bevolking voor de gek gehouden en uitgeleverd aan Indonesië, aan een voor hen vreemd volk, dat nu al vijftig jaar de allochtone bevolking onderdrukt. Wij, Nieuw-Guinea veteranen, schamen ons nog altijd diep voor deze tragedie, omdat de papua-bevolking vertrouwen had in de Nederlandse bevolking waar het ging om ontwikkeling van de mensen, van het land en uitzicht op zelfbestuur. Inmiddels is het overwegend christelijke papuavolk (geschat 700.000 zielen) een minderheid in eigen land en is de overheersing van bijna 2 miljoen Indonesische moslim migranten een feit. Indonesië onderdrukt de bevolking al bijna 60 jaar, met als gevolg tienduizenden doden en put het land uit door ongebreidelde exploitatie van mijnbouw en hout-kap. De autochtone bevolking heeft geen zeggenschap over het eigen gebied. Waarom schaamt Nederland (als staat) zich niet? Waarom doet de Nederlandse regering al een halve eeuw niets voor de papua-bevolking? Waarom beschouwt Nederland het onderdrukkende regime en daarmee de staat Indonesië als een bevriende natie? Antwoorden blijven uit. De politici kennen de feiten niet, of hebben geen geweten. Onze koning bood in 2020 zelfs excuses aan voor ons handelen in onze voormalige kolonie. Van de republiek Indonesië wordt geen verantwoording gevraagd. Wanneer biedt onze koning en onze regering excuses aan, aan de Papua natie? Mijn email: arie.vandendoo l@ziggo.nl

Roderick
20 mei 2019 21:24
_
Correctie: het moet zijn ARNHEMSE PLEIN 3, AMERSFOORT. (dus niet "Amersfoortse Plein")




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door Petra1951 om 20:04
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door Robby75 om 20:02
_
Robby75 Online

Door Petra1951 om 20:01
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door joseetje16 om 19:58
_
Joseetje16 Online

Door fraagis om 19:57
_
Fraagis Online

Door Ofsen om 19:56
_
Ofsen Online

Door ramapi om 19:56
_
Ramapi Online

Door redone om 19:56
_
Redone Online





_

Andere artikelen



Patrouille naar Salawati


Met de prauw naar de overkant

Al wat ik me er nog van kan herinneren heb ik hier opgeschreven.
Aanvullingen zijn altijd welkom.

Bij de taken van de Alpha compagnie hoorde ook het patrouilles lopen op de omringende eilanden bij onze legerplaats Sorong.
Een van die eilanden was Salawati net ver van Jefman afgelegen.
Het is ongeveer 1630 vierkante km groot en er loopt een heuvelrug overheen met eenn top van 700 meter.
En wij van de Acie moesten daar naar met een groep.
Wat de bedoeling daar van was heb ik nooit begrepen maar ik heb het maar beschouwd als een training voor als het eens een keer echt zou zijn.
Wat inderdaad ongeveer een jaar later het geval was in Teminabuan.
De voorbereiding was altijd een bron van twijfel wat moest je persoonlijk meenemen?
Extra eten was nogal zwaar en je moest het zelf meezeulen in je ransel dat toch al goed gevuld was, bovendien moesten de zeiltjes voor de tampatjes ook mee.
Een koelie huren was te duur want de soldij was niet zo hoog ,nog geen 80 gulden voor een soldaat ,en daarvan moesten ook nog het vervangen van de versleten kleren betaald worden.
Als alles gereed was werden we door een marine vaartuig gedropt op de kust van Salawati en gingen van daaruit een stukje het binnenland in.
Net zo ver want het binnenland was echt onbegaanbaar er zijn ook geen kampongs die liggen allemaal in de buurt van de kust.
Er was ook een hospik bij en verder een telegrafist met die grote radio ik geloof een Angry9.
Ik was zo eigenwijs geweest om een paar blikken hutspot en boerenkool mee te nemen maar die verdwenen al spoedig illegaal in de draagzak van een papua.
Die papuas droegen het eten, de rijst,zoute vis. deng deng. olie.,aar ook de munitie van de bren en de dynamo van de radio.
Je gaf zo,n man een blikje sigaretten van 50 stuks,Richmond ,Miss Blanche e.d.en je was van vriendschap en hulp verzekerd.
Ik zelf werd regelmatig door mijn waskoeli uitgenodigt in zijn woning om te komen eten en ik moet zeggen dat een bijzondere ervaring was.
Zo vriendelijk en gastvrij.
Hellaas de naam ben ik vergeten,vaag zweeft de naam Rodonkir of Kondrorik of zoiets nog bij me rond.
Maar we zijn op Salawati,het is een heuvelachtig eiland en het was dus klimmen en dalen over paadjes waar amper een beest kon lopen.
Regelmatig moest ook de parang gebruikt worden om takken en slingerplanten weg te kappen.
Omhoog tegen zo,n tjot ging moeizaam omdat de grond van een soort rode klei was die spiegelglad werd van de regen.
Je moest je op steile stukken aan de stammen en takken omhoog trekken.
Afdalen ging een stuk simpeler, je ging gewoon op je ransel zitten en liet je naar beneden glijden, alleen oppassen voor hindernissen en zorgen dat je wapen schoon bleef.
Avonds gingen ons bivak maken, meestal in de buurt van een kali.
Je moest wel uitkijken dat er geen kampong stroomopwaarts was anders liep je de kans dat je je tanden ging poetsen tussen de kak van de papuas.
Maar eerst moesten er tampatjes gemaakt worden om te overnachten.
Dus werden er stammetjes en dikke takken gekapt en samen met de zeilen konden er een soort britsen gemaakt worden.
Die werden met 4 of meer naast elkaar gemaakt tussen stammen en het andere zeil was voor het dak.
Dat was nodig omdat het elke dag regende.
Twee van ons gingen altijd apart een hutje maken dat viel wel op maar er er is nooit iets van gezegt onder elkaar.
De latrines werden gegraven en zo zat onze taak erop.
Ondertussen waren een paar anderen op jacht geweest en hadden meestal wel een varken kasuaris of kangoeroe geschoten.
Ook de kroonduiven waren erg lekker.
Een van de jagers vertelde me dat hij met een garand op een kasuaris geschoten had en dat beest ook raakte maar dat hij gewoon wegliep met een groot gat in zijn lijf.
Ze konden hem niet meer vinden.
De telegrafist had hulp nodig om de dynamo te trappen voor stroom op te wekken voor zijn radio.
Dan kon hij kontakt maken met een vliegtuig om de coordinaten door te geven zodat het thuisfront wist waar we zaten.
Dat fietsen op die dynamo was best vermoeiend omdat er in een flink tempo getrapt worden on de noodzakelijke spanning te krijgen.
En je moest datzelfde tempo aan houden anders viel het kontakt weg.
Tijdens reunies worden we er nog mee geplaagd door die telegrafisten.
Met behulp van de papuas wordt de rijst gekookt en het vlees gebakken.
De zoute vis heeft eerst een tijd in het water gelegen om te ontzouten anders was hij oneetbaar.
Zo hadden we toch een prima maaltijd.
De wacht werd ingedeeld en de rest dook onder de klamboe en sliep al vlug in.
De andere morgen eerst wat opfrissen, dat bestond hoofdzakelijk door het nat maken rondom de neus.
Aan de persoonlijke hygiene werd niet zoveel aandacht geschonken.
Je had natuurlijk altijd wel fanatiekelingen die zich scheerden en een bad namen in de ijskoude kali maar de meesten niet. Elke morgen gingen dezelfde vieze kleren weer aan, ook de natte jungleboots gingen weer over de witte voeten.
Alleen de onderbroek werd wel eens gewisseld en uitgespoeld in de kali.
Na het ontbijt dat meestal bestond uit iets uit het noodrantsoen koude rijst of vlees met een mok koffie of thee gingen we weer op pad.
Weer heuvel op en heuvel af op weg naar een kampong waarvan ik de naam niet meer weet.
Laat in de middag kwamen we daar aan en werden verwelkomt door de hele bevolking met het hoofd, de kapella kampong voorop.
Wat me op viel in deze kampong waren de bijzonder mooie meisjes die helemaal geen papua uiterlijk hadden, ze waren bijzonder vriendelijk er was er zelfs een bij met rode haren.
Ze hadden allemaal dezelfde leeftijd zo rond de 17 a 18 jaar.
Het bleken nakomelingen te zijn van Amerikaanse militairen die in de tweede wereldoorlog op Salawati geweest zijn.
Ze hebben wel hun sporen achtergelaten.
Voor ons waren ze heel verleidelijk ook omdat ze steeds om ons heen hingen en zaten te giechelen.
Maar onze commandant was heel duidelijk, geen kontakt met die dames en afstandelijk blijven.
Er lopen ook papuavrouwen met een big aan de borst maar daar werden we niet opgewonden van.
De hutten van de papuas stonden op palen en dat bracht ons op het idee om daaronder te overnachten, dan hoefden we geen tampatje te bouwen en hadden we meer tijd voor wat anders.
De jongens waren weer op jacht geweest en hadden een paar wilde biggen .
De papuas gaven knollen en kruiden en dat maakte samen weer een lekker maal.
Alleen de zoute vis wilde maar niet door mijn keel komen.
Papuajongetjes haalden voor ons kokosnoten uit de boom zodat we lekker fris drinken hadden.
Ik zag daar nog een acrobaat, er stond een scheve palmboom ongeveer 45 graden scheef en bovenin de kruin stond een geit, toch een raar gezicht.
De nacht brachten we door onder het mannenhuis omdat daar veel plaats was.
Eerst moesten de kippen weggejaagd worden, maar die beesten bleven steeds terugkomen.
We hebben ze maar laten zitten.
Smorgens werden we wakker en we zaten helemaal onder de luizen en jeuken dat die dingen deden niet normaal meer.
Het bleken kippenluizen te zijn.
Natuurlijk werden we uitgelachen door de uitslovers die wel een tampatje gemaakt hadden maar daar trokken we ons niets van aan.
Een van ons moest achterblijven in de kampong omdat hij niet verder kon, hij had een ontsteking aan zijn knie,hij is later door een papua naar de kust gebracht en is daar door de marine opgehaald.
Van die knie heeft hij nu nog last van heeft hij me pas nog verteld.
Toen we flink krabbend aan de luizenbeten vertrokken uit de kampong stond de hele bevolking ons uitgeleide te doen.
De vriendelijke half Amerikaanse Papuameisjes riepen steeds iets dat klonk als nakanaliko volgens onze deskundige betekende dat ,tot spoedig weerzien, wij wilden nog wil een dagje blijven maar onze commandant dacht er anders over.
We zijn er nooit meer teruggeweest helaas.
Weer de bush bush in glibberen heuvels op en heuvels af, over kali,s via halfrotte bemoste boomstammen.
Soms moest je touwen spannen om erover te komen.
Ook het nodige hakwerk moest weer gebeuren maar we deden het bij toerbeurt zodat iedereen aan de beurt kwam.
Je moest wel oppassen voor slangen die hingen wel eens aan de takken .
Ondanks het zware werk had je toch nog wel oog voor de natuur.
Je zag de mooiste vogels zoals jaarvogels zilverreigers kakatoes en kroonduiven.
Geen paradijsvogels die zag je maar zelden.
Wel hele vluchten kwetterende papagaaien.
En de prachtigste bloemen en planten en vlinders van een hand groot.
Je kwam soms ook onder de rode mieren te zitten en op je benen bloedzuigers maar dat hoort er bij in de bush bush.
We zouden niet meer in een kampong overnachten wat toch jammer was.
Ik graag willen weten of de Amerikanen nog meer kroost achtergelaten hadden.
Regelmatig kwamen we neergestorte vliegtuigen van de Amerikanen en Jappen tegen.
Schuilplaatsen voor slangen en ongedierte, gelukkig lagen er geen skeletten van de piloten meer in.
Op een gegeven moment kwamen we op een oude legerplaats van de Amerikanen die vol stond met wagens.
Ook GMCs je weet wel met zo,n koepel bovenin de cabine en voorop een lier.
Wat ze er mee moesten is me een raadsel want er zijn bijna geen wegen op Salawati.
Misschien voorraad voor de vaste wal maar ook daar waren weinig wegen.
Er was ook een landingsstrip van moerasplaten geheel overwoekerd door het oerwoud.
Maar indien noodzakelijk was het weer te gebruiken als de begroeiing verwijderd was.
De laatste dag van de patrouille gingen we langs de kust naar de oppikplaats maar ze hadden nog een verrassing voor ons in petto.
We moesten namelijk dwars door een mangrovenmoeras.
Gelukkig was het eb en konden we via de luchtwortels van de mangroven van boom naar boom baggeren.
Het stikte er van de kleine zwarte vliegjes akas genaamd die je verrot staken.
Overal zag je kaki ampats en grote krabben weglopen en op het slik sprongen kleine visjes met uitpuilende ogen op hun achtervinnen wel een meter ver weg.
De krokodillen verdwenen snel als wij in de buurt kwamen.
In de loop van de middag kwamen we op de bivakplaats aan .
Weer tampatjes bouwen en rijst koken ,de laatste zoute vis en deng deng opgegeten en verder maar koffie en lem gedronken.
De volgende dag kwam de boot van de marine en die marinelui vonden ons stinken en dat was ook zo zeker na die tocht door het moeras.
Terug op de kazerne was het eerste wat we deden alles van het lijf onder de douche en lekker gewassen met life boy.
De aangekweekte baard moest er weer af.
De vieze kleding werd opgehaald door de waskoelie, de versleten jungleboots kon je omruilen.
De rimpelige voeten en de insectenbeten werden behandeld bij de mgd.
En alles ging weer vlug zijn gewone gangetje.
Ik had er gelukkig alleen maar een beetje ringpier van overgehouden en een paar opengekrabde luizenbeten die waren gaan zweren.
Dit is alles wat ik er van weet.
Louis






















kleding hangt te drogen


het tampatje


klein tampatje


bush bush










Geplaatst op 21 maart 2008 12:25 en 1250 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Padams  
21 mrt 2008 14:28
Ik weet nog wel dat we een keer naar Salawatti geweest zijn met 2 geleende prauwen en een stapel gestolen spullen van de peloppers.
We vertrokken met goed weer van Jefman maar kwamen op de teugweg in zwaar weer terecht.
Wie was daar bij?

MARTBARTEN  
24 mrt 2008 18:34
Hallo Louis.
Hier een reactie ophet stuk van de patrouille naar Salawatie.
De gene die achter bleef was ik. Had toen ontsteking aan de knie heb er nou nog regelmatig last aan.Ben toen een dag en nacht achter gebleven inde kampong werd opgehaald nadat ik met een papua naar de kust was gegaan door de marine.
In 2004 ben ik met 3 sobats uit limburg terug geweest naar Sorong Jefman salawatie teminabuan Jarapura Jakarta Bali.
Het was een mooie emotieneel weerzien N.N.G.
Groetjes Mart
_